Ana içeriğe atla

Hedef Açıkça Ortaya Konmalı

Takımdaki kötü gidişin nedeninin bana göre kaynağını daha önce yazmıştım: Takımın devre arası kampında üstüne hiç birşey koymayarak, işleri idare etmesi. Boluspor maçından itibaren, "zaten küme düşmeyecek puanı topladık, başarılıyız" havasının camiada yayılması. Ne Başkan'ın ne de teknik ekibin ilk iki ya da play-off'a dair inandırıcı açıklamalarının ve hedeflerinin olması.

Buraya kadar futbolcuların kendi iradeleri, istekleri ve inançları ile geldik. Ama onlarda da artık "bizden bu kadar" havası seziliyor. Balık baştan kokar. Yönetim işareti verirse, futbolcular da bunu kendince yorumlar.

Lawal'ın, Gökhan Kaba'nın, İrfan'ın, Emre Balcı'nın yerleri doldurulamadı. A2'nin golcüsü Muhittin'in Maraş'a gönderildi. Dar kadro, "idare ederiz" durumunun bir yansımasıydı.

Erman'a dair eleştirilerimi ikinci yarının başından beri dile getiriyorum; bu haftalık bir durum değil. Kendisine birkaç kez twit atarak da bunu ilettim. Belki görmüştür. Kaptan, devre arasından hazır dönmedi. İlk yarıda hepimizi şaşırtan performansı orada bıraktı. Evet, belki Mustafa Hoca'nın hatalı oyun planından belki ona yardımcı olacak kimsenin olmamasından... Bu tip tespitler doğru. Ama Erman'ın ilk yarı performansının normal değil, ekstra olduğu ortadaydı. Şimdi kendi normallerine döndü.

Başarılı futbolcunun, paralarının ödenmesi, daha iyisi için teşvik edilmesi doğru olandır. İvme kötüye dönünce, hataların söylenmesi de öyle... Şimdi bu noktadan sonra yönetim gitsin-hoca gitsin-kaptan gitsin demenin bir alemi yok. Yönetim-teknik ekip ve futbolcuların bir araya gelip, hedefimizi küme düşmemek mi yoksa play-off mu sorusunun cevabını net biçimde dermeleri gerekli. (Henüz matematiksel olarak küme düşmemeyi garantilemedik!)

Bunu kamuoyuna duyurmanın yolu da Manisa'dan alınacak sonuç!


Yorumlar

coulibaly dedi ki…
Ben de geldiğimiz noktaya kendimce bir kaç şey ekleyeyim;
Karşıyaka maçına kadar futbolcuların çabasından şüphem yok, ellerinden geleni yaptılar. Bundan sonrası yine onların karakteri ve yeteneklerine bağlı. Erman Özgür olayında kaptana haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Evet belli ki devre arasında iyi hazırlanmamış ya da hazırlanamamış ama kötü gidişatın faturasının Cumartesi günü ona kesilmesi hiç olmadı, ayıp edildi. Mustafa Uğur'un saçma sapan mantalitesi yüzünden 35 yaşındaki bu adam lig başından beri hem ofansif hem defansif orta sahanın bütün yükünü üstlendi hem de hiç dinlendirilmeden. Ama buna rağmen maçların sonlarına doğru ceza sahasından top çıkardığı bile çok oldu. Son yıllarda hem futbol kalitesi, hem karakter olarak özlediğim futbolcu tipiydi. Mustafa Uğur'la devam edeyim, aslında Mustafa Uğur ve takıntıları gibi bir yazı da düşünmüştüm ama burada toparlayım. 1. devrenin sonuna doğru ( galiba Linyit maçından sonra) yazı yazmıştım ve bazı konularda eleştirmiştim. Geldiğimiz noktada eleştirilerimin hafif kaldığını görüyorum. Bir teknik adam hiç mi rakibinin analizini yapmaz hep mi ezber oynatır takımı. Olmayan kanat oyuncularıyla, formsuz bek oyuncularınla her maç 4-4-2 düzeninde oynamaya çalışmanın mantığı nedir? Bu kadar savunma zafiyeti varken içerde, dışarda çift forvet oynatmanın mantığı ne? Samet Kartal, M. Uğur'un akrabası mı? Bir teknik adam hiç bir maçı çeviremez mi? Yanlış oyuncu tercihleri yapabilirsin ama oyuna soktuğun oyuncuyu 15 dakika sonra oyundan çıkarıp tribünlerin önüne atamazsın. Bence elimdeki kadro bu kadar demeye de hakkı yok. Cumartesi günkü Karşıyaka devre arasında bir çok oyuncusunu kaybetti, toplama bir takımla devam ediyorlar ama bir oyun stratejileri var, kapasitelerini biliyorlar ona göre oynuyorlar. Bizim sağ taraftan Erçağ'nın bindirmelerinden, yaptığı ortalardan başka bir oyunumuz yok. Yönetim rezil bir şekilde yönetebilir, ilk devrenin sonunda bence şampiyonluğa gidebilecek Lawal'lı, Gökhan Kaba'lı kadroyu bozarak kötü gidişattaki başrolü oynadı ama Mustafa Uğur'da saha içinde hiç bir şey üretemedi. İlk devredeki güzel oyun ve sonuçların tamamen futbolculara bağlı olduğunu görmüş olduk. Sezon sonunda ne olursa olsun kaçıncı sırada olursak olalım, ne Mustafa Uğur'u ne de onun futbolcularını takımda görmek istiyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ