Ana içeriğe atla

Bilmek, sevmek, garipsemek...

Geçenlerde televizyonda kanal kanal dolaşırken NTVspor'da "Portekiz Ligi" özet görüntüleri yakaladım. Bu senenin flaş takımı -yani Portekiz'in Bursa'sı- 'Braga' takımının oynadığı maçtan önemli pozisyonları veriyordu televizyon. Ancak durum bana bayağı bir garip geldi... Aslında bana garip gelen şeyi biliyordum... İçten içe bu duruma seviniyordum ama açmazların içinde kalmış yurdum futbolunu ve ondan da önemlisi Demirspor'umuzu düşündüğümde ise sadece üzülüyordum...

Bilmek

Maçta en çok dikkatimi çeken şey Braga'nın oynadığı deplasman takımının sahasının küçüklüğü ve yetersizliğiydi.(en azından bana öyle gelmişti)
Sonra bir maç özeti daha izledim. "Allah Allah" dedim, gene aynı manzara... Hatta bu sefer saha daha beter durumdaydı, nispeten daha büyüktü ama Portekiz 1. ligi maçı değilde Türkiye 3. Liginde bir maç izler gibiydim.

Tabii sadece sahanın şekli ile alakalı değildi fikrim. Maça aileler topluca, adeta bir mahalle cümbür cemaat gelmiş gibiydi. Her maçta birbirinden renkli sahneler o kısacık maç özetlerine her nasılsa konulmuştu. Bu bile bambaşka bir şeydi ki bizim Süper Lig maç özetlerimizin tartışmalı pozisyonlardan ibaret olduğunu düşününce.

Aslında bu durumu hep biliyorduk. "Bilmek" eylemi bizim için bu durumla alakalı hep vardı. Villareal örneği hala canla başla İspanya'da sahnede. -stad kapasitesi bağlı olduğu kasabanın nüfusu ile baş eden bir takımdır kendisi ama Şampiyonlar Liginde yarı final oynamışlıkları vardır-

Sevmek

İşte tam bu noktada "sevmek" fiili devreye giriyor. Benle birlikte bu yazıyı okuyan bir çok endüstriyelleşmiş futbol karşıtı insanın bu romantizmin tadını damağında hissetmiş olduğuna eminim. "Vay be adamlara bak ya! Sahaları ne halde oynadıkları futbol ve ortam şahane, helal olsun!" dendiğini duyar gibiyim. İşin aslı öyle değil. Birde şu fotoğrafa bakalım. İlk stadın bir farklı yerden çekilmiş fotoğrafı. Aradaki 7 farkı bulabileceğinize eminim.
İşte bu fotoğrafta bize verilen mesaj çok açık aslında "Altyapı"... Elalemin oğlu kendi oynadığı stadın yanına neler neler yapmış. Öyle aman aman bir takım da değil bu takım. Araştırdım antreman sahaları değil. Hemen yan taraftaki stad altyapı takımlarının maçlarını yaptığı saha. Bizde misal "...Fenerbahçe PAF takım maçı Dereağzı tesislerinde oynandı..." Nasıl bir devinim eksikliği içindeyiz siz çözün...

Garipsemek


Bu ise K.Karabükspor'un sahası. Tabii bu fotoğrafı koyarken amacım kötü değil. Bunun bir başarı olduğunu hatırlatmak. Ne demiş Hz. İsa "Sezar'ın hakkı Sezar'a!". Kazanılan başarıdan ötürü tebrik ettiğimiz gibi eleştirmekte hakkımız olacaktır. Karabük'e gidip "misafirperver" Karabük halkından dem vurmayan yoktur. Aynı şekilde internette araya taraya stada ilişkin ancak bu fotoğrafı bulabiliyorsam şapkayı önüne koyması gereken Karabüksporlular bence. Resmi sitelerinin olmamasını geçtim, taraftarın bir şeyler yapması lazım bence bu konuda.
Asıl garipsediğim ise bize dair olanlar. Altyapı sıralaması yapıldığında Türkiye'de her kategoride ilk onda yer alan bir camianın bu potansiyeli kullanması lazım. Ancak benim kafamdaki soru işaretleri sadece Adana Demirspor ile alakalı değil! Şöyle ki ;
Garipsiyorum, çünkü ;
Arda TURAN kendi ağzından, Fabregas'ın 12 yaşında öğrendiği hareketleri ben Rijkaard sayesinde yeni öğreniyorum diyor.
Garipsiyorum, çünkü ;
Türk futbol tarihinin en başarı futbolcusu Hakan ŞÜKÜR fundamental eğitimini 17 yaşında Bursa'da aldı.
Garipsiyorum, çünkü ;
Herkesin hayran olduğu Barcelona takımını Türkiye'deki birçok futbol adamı sadece Allah'ın bir lütfu olarak görmekte, yıllarca uğraş veren Barcelona altyapı ekibini ise elinin tersiyle iterek görmemekte.
Garipsiyorum, çünkü ;
Hiçbir birikimi olmayan futbol yorumcularını başına tac eden futbol camiasından bir şey beklemeye devam ediyorum...
Saygılar...

Yorumlar

Fırat Ateş dedi ki…
Harikulade tespitlerle Futbol hakkında ezber bozan bir yazı...

Ben de müsadenle bu yazıya bir sonsöz eklemek istiyorum:

Dört doğru pas yüzde doksan goldür,
Gol atmak için de rezidans görünümlü stadyumlara ihtiyaç yoktur!

(bkz. Dar Alanda Kısa Paslaşmalar)

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nesrin'in Hikayesi : "15 Saat 47 Dakika…Ve Toprak…"

Ön-Not: Nesrin Olgun Aslan’ın hikayesini yazmaya başladığımda kimi zaman soğuk bir suyun ve karanlığın içinde, kimi zaman sonunda varabildiğim bir kıyıda hissettim kendimi. Yazmaya devam ederken önce zor tutuyordum gözyaşlarımı, bir noktadan sonra akmaya başladı hepsi. Yazımı, ağlayarak bitirebildim ancak…Kendisinin web sitesinden (http://www.nesrinolgun.com) ve dönemin Hürriyet Londra Temsilcisi Faruk Zapçı’nın anılarından yararlandım, teşekkürlerimi sunuyorum…Çok uzatmadan, Nesrin’in Hikayesi’ne başlıyorum… 1964 Adana Yüzme havuzunun kenarında 7 yaşında kara kuru bir kız çocuğu duruyor. Havuzun içinde Adana Demirspor Kulübü yüzücüleri. Erkekler çoğunlukta. Küçük kız etrafına bakıyor. Sadece 4 kız çocuğu var. Nesrin, Adana Demirspor’un 4 kızından biri oluyor o gün…Giriyor havuza. 1973 – 1975 Adana Nesrin, 16 yaşında. Yüzüyor. 7 yaşında girdiği havuzdan, kısa mesafede 100’e yakın madalya ve şilt çıkartıyor. Kışları masa tenisi oynuyor, Türkiye 2.liği, Türkiye 3.lüğü var. 17 yaşında mar...

Tehlikeli Hareketler...

Mondiali den gelen güzel haberler içimizi açarken, yüzümüzden gülücüklerin eksilmemesi temennisi ile başlamak istiyorum yazıma.. Onur kardeşimin yazdığı "Mavi Lacivert, turuncu beyaz Adana" yazısını okumamdan çok kısa bir süre sonra, bir haber portalında rastladığım bir olayla irkildim.. "Bursasporlu taraftarlar, İstanbul takımlarının Bursa'da açtığı mağaza ve futbol okullarına tepki gösterdi" diye başlıyordu yazı , Atatürk stadı önünde yaklaşık 200 taraftarın toplanarak İstanbul takımlarının Futbol okullarını ve ürünlerini Bursa şehrinde görmek istemediklerini bir protesto eylemiyle açıkladıklarını bildiriyordu.. Bu grup adına açıklama yapan şahsı muhterem(!) ''Açık ve net olarak söylüyoruz. Bu son uyarımızdır. Bunun yanısıra, bu takımlara ait tanıtıcı ilanların asılmasına izin veren Bursa Büyükşehir Belediyesi ile mağazaların bulunduğu alışveriş merkezlerini de kınıyoruz'' diye de eklemiş .. Blogumuzda okuduğum bu yazının hemen ardından bu habe...

Ahmet Abi...

"O Deli, Kara Çocuk"* Ahmet Kaya; "mümkünse farzedin yaşamamıştır..." Rüzgârım ancak böyle büyük olabilirdi. Ama sen benim için hep kürkçü dükkânı oldun. Ne zaman rakı içmek istesem ya da elimde bir birayla Kadıköy'ün oradaki kayalıklarda otursam, sen vardın dilimde, hangi şarkın olursa olsun, fark etmedi ... Ahmet Kaya, bence Başım Belada albümünün kapağındaki fotoğraftan, dünyaya biraz kostak, az buçuk kibirle bakan, tehlikeli şiir okuyan bir adamdı. O fotoğrafta, üzerindeki palto, babamın uzun yıllar giydiği pal-toya handiyse aynı denecek kadar benziyordu. Hayata sataşan bir adamdı Kaya, tekinsiz... Başım Belada çıktığında yazdı. Çınarcık'a gidiyordum o yaz. Mavi Marmara vapurunun üst katında mavi tahta masalar ve sandalyeler vardı. Biraya başladığıma göre lisede olmalıyım. Tek başına, kirpikleri gölgeli bir çocuk. Nasıl unuturum sözleri: "Bizi güllerin iklimi tüketti / Dudağı yoran bir söze kırıldık / O vahşi beyaz at / Alıp başını gitti / Bir yaz ...