Geçen sene görmedik deplasman galibiyeti. kafaya oynayan takımları yenemedik dışarıda. işin kötüsü grubun en zayıf halkalarını bile yenemedik. yahu biz bir seneden fazladır deplasmanda kimseyi yenemedik. ne zaman fikstürde deplasman maçı görsem içim kararıyor. yeter artık Allah aşkına yeter.içeride kazanalım(ki hepsini de kazanamıyoruz bakınız belediye van maçı!!!), deplasmanda yenilmeyelim yeter diye birşey yok. o 4 takımlı grupların olduğu organizasyonlarda olur , bu grupta olacak iş değil sayın Durmaz.. Takımın, sizin yönetiminizde bir deplasman galibiyeti alabilmesi için sizi Ankara ya bizimle yapılacak bir halı saha maçına mı davet etmemiz gerekli??? Sayın hoca, yeteri biliyorsun değil mi? YETER!!!!
Ön-Not: Nesrin Olgun Aslan’ın hikayesini yazmaya başladığımda kimi zaman soğuk bir suyun ve karanlığın içinde, kimi zaman sonunda varabildiğim bir kıyıda hissettim kendimi. Yazmaya devam ederken önce zor tutuyordum gözyaşlarımı, bir noktadan sonra akmaya başladı hepsi. Yazımı, ağlayarak bitirebildim ancak…Kendisinin web sitesinden (http://www.nesrinolgun.com) ve dönemin Hürriyet Londra Temsilcisi Faruk Zapçı’nın anılarından yararlandım, teşekkürlerimi sunuyorum…Çok uzatmadan, Nesrin’in Hikayesi’ne başlıyorum… 1964 Adana Yüzme havuzunun kenarında 7 yaşında kara kuru bir kız çocuğu duruyor. Havuzun içinde Adana Demirspor Kulübü yüzücüleri. Erkekler çoğunlukta. Küçük kız etrafına bakıyor. Sadece 4 kız çocuğu var. Nesrin, Adana Demirspor’un 4 kızından biri oluyor o gün…Giriyor havuza. 1973 – 1975 Adana Nesrin, 16 yaşında. Yüzüyor. 7 yaşında girdiği havuzdan, kısa mesafede 100’e yakın madalya ve şilt çıkartıyor. Kışları masa tenisi oynuyor, Türkiye 2.liği, Türkiye 3.lüğü var. 17 yaşında mar...
Yorumlar