6 Şubat ve sonrasındaki depremler sonrasında hala "gurbette demir gibi" miyiz, yoksa un ufak mı olduk memleket gibi, bilemiyorum. Arkadaşlarımızı kaybettik, onların yakınları, yıkımları; kendi telaşlarımız korkularımız... Büyük bir çaresizlik, güvensizlik ve buna sebep olanlara karşı da öfke! Kötüyüz, iyi olmamız da çok zaman alacak gibi; eğer zamanımız kaldıysa... Başımıza bir iş geldiğinde sahip çıkacak çok az sayıda kişi/kurum olduğunu bilmek çaresizliği... Yine de çok uzaklardan gelip, bir el uzatacak olanların varlığını bilmek, bir yerlerde bir şeylerin çarpmasına neden oluyor.
Yorumlar