Ana içeriğe atla

Karaman'ın Açıklamaları

Ünal Karaman'ın açıklamaları camia içinde sorunların olduğunu gösteriyor: http://www.5ocaknews.com/haberler/spor/bu-anlayis-devam-ederse.html

Bu sözler kulüp kulislerine yakın olanlar için şaşırtıcı olmayabilir ancak tribündeki taraftar için yeni ve önemli. Ünal Karaman, antreman sahasındaki zemin sorunlarından, antremanların izlenebilmesine, kulüpteki para sıkıntısından eski yönetim anlayışında bir şeyin değişmediğine kadar oldukça kapsamlı eleştirilerde bulunmuş. Bütün bunları söylerken, "biz yine de bunlara rağmen mücadele edeceğiz" demeyi eksik etmiyor. En azından bu detay önemli. Çünkü Demirspor önceki yıllarda şampiyon olduğunda ya da play-off oynarken de çoğu zaman yönetimlerin hatalarına rağmen ya hocasının ya da bir kaç oyuncusunun onurlu duruşu ve azmiyle ilerliyordu.

Karaman, bu konuları muhakkak yönetimle de paylaşıyordur. Belki bu paylaşımlarından bir sonuç almayınca kamuoyuyla ve basınla paylaşma gereği duymuş olabilir. Yönetimden beklentimiz her zaman açık olmaları ve sorunları da atılacak adımları da kamuoyuyla paylaşmalarıydı. Yoksa kapalı kapılar ardından konuşulanlar hakkında çokça spekülasyon yapılır ve takım daha çok yıpratılır. Teknik Direktör Karaman'ın "dost acı söyler" yaklaşımıyla yaptığını düşündüğüm bu serzenişlerin çözümüne ve neler yapılacağına dair açıklamaları yönetimden bekliyoruz; bunları öğrenmek hepimizin hakkı.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ