Ana içeriğe atla

Siz Kalın, Biz Gideriz...

Sizler padişahlarım sizler, sizler kalınız, başımızdan eksik olmayınız.
 
Yüksek tazminat maddeleri koyarak gönderilemeyen hocaları, yapılamayan müdahaleleri biz siz ve sizin gibilerin döneminde gördük.
 
Hoca torpili ile kadroda sürekli kendine yer bulanları ve doğal sonucu olarak hak edenlerin maç başlarını ve primlerini çalanları biz siz ve sizin gibilerin döneminde gördük.
 
Taraftara kulak verir gibi yapıp kendi atını oynatmaları biz aynı dönemlerde gördük.
 
Sürekli yüksek yaş grubu kadrolar oluşturmayı sizlerde gördük.
 
Bunun sonucunda önce ayak oyunu, ayaklara masaj varsa mücadeleyi sizlerde gördük.
 
Gençlerin çürüyüşünü sizlerde gördük.
 
Borçları, darboğazları sizlerde gördük.
 
Kombine satmak için, destek almak için yüzümüze söylenen yalanları sizlerde gördük.
 
Devasa bütçeler yapıp, paraları saçıp, devre arasında bir daha saçmaları sizlerde gördük.
 
Sayenizde gözümüz gönlümüz açıldı.
 
Aman ha padişahım gitmeyin, sizsiz biz ne yaparız.
 
Kıyılara vururuz, kıyımlara geliriz, kayyumlara kalırız.
 
Sakın padişahım siz gitmeyin, biz gideriz.
 
Ceketimizi, umutlarımızı, sevdamızı, ideallerimizi alır gideriz.
 
Padişahım çok yaşa.

Yorumlar

Unknown dedi ki…
taraftara söz verip uygulamayanlar artık bunun hesabını vermeli bari çıkıp inandırıcı birkaç söz edin ya da en iyisi istifa edin!

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ