Ana içeriğe atla

Utanç ve Umut

Çalış, çabala, çal. Evet çal, kendi hayatından çal, mesleğinden çal, anandan babandan çal, eşinden çocuğundan çal, sen salak gibi çal. Sonra bir grup şuursuz çıksın, kafasına göre çalsın oynasın. Sen ise çaldın ya kendinden, git yat cezanı, mahpus olsun sana bu dünya. Kafasına göre çalana hava hoş, sen git onun cezasını yat.

Hayatımda bu kadar utandığım, bu kadar boynumu büktüğüm an ya olmamıştır ya da nadirdir. Kurumumda, çevremde, sokakta, halı saha organizasyonunda, evimde, orda burda her yerde boynum önümde, kuyruğunu kıstırmış, suç işlemiş bir köpek gibi geziyorum. Oysa onu ben yapmadım, bu utancımı eksiltmiyor lakin.

Gittiğin her yerde Demirsporluluk duruşu deyip, formana göre hareket etmesen, konu Demirspor olunca bilene bilmeyene buyduk bu olduk nutukları atmasan seni zerre ilgilendirmezdi Onur, hiç utanmazdın olanlardan. Üç satırlık bir üçüncü sayfa haberi kadar yer ederdi gönlünde yaşananlar, ama olmadı. Her gercek Demirsporlu gibi çalıştın çabaladın, verdin kendinden, her sahte Demirsporlu gibi gelip aldılar senden. Çok utanıyorum, çok. Bu işin içsel yönü.

Bir de dışsal boyutu var. Neymiş o zat olaylardan sonra Demirspor ve taraftarı hakkında bunu demiş, bu zat şunu demiş, umurumda değil. Dış çevre Demirspor üzerine ilk kez toprak atmıyor. Biz hep yalnızdık, hep yürüdük bir mezarın kıyısında. Onlar bizi gömerken, biz umursamadık, yeni doğan bir bebeğin hayata tutunduğu gibi tutunduk kimi zaman, kimi zaman da koştuk önce çocuklar sonra maraton koşucuları gibi. Kimseye aldırmadık, başka günahları görmeyenler, göremeyenler, görecek cesaretleri olmayanlar bizim günahlarımıza tutundular. İlk kez olmuyor, son kez de olmayacak. İlk kez doldurmadılar küreklerine topraklarını, son kez de doldurmayacaklar. Bize kendi utancımız yeter.

Umut da burada başlıyor işte; tamam boynumuz bükük ama şimdi bizi gömenlerin kâh seri kâh yavaş dönüşlerini, kıvırmalarını izlemek istiyorum uzaktan, bir köşeden. İşte bu arzu ile tutunuyorum umuda. Dünyanın ne kadar oynak olduğunu görmek için sarılıyorum umuda.

Bir husus daha var. Artısı ile eksisi ile Süper Lig. Çıktığımızı varsayalım. Son maçta olduğu gibi sahte Demirsporlular peydahlanacak, Demirspor daha fazla siyasete alet edilmek istenecek. Üç günlük Demirsporlular gerçek Demirsporlular üzerinden ve onların üzerine atarak pisliklerini ranta koşacaklar. Demirspor benim miydi bilmiyorum ama benim olmaktan daha da çıkacak.

İyi de hava 35-40 derece, güneş kavuruyor, Maraton dolu!

İyi de yıllar içinde kent takımı olmaktan çıkıp Türkiye çapında taraftarı en fazla olan takımlardan biri haline gelmişsin, dişe dokunur tek bir başarın yokken.

İyi de maziyi arayan ama o mazinin son günlerini dahi göremeyen, hatırlayamayan bir nesil oluştu artık. Geleceğin olacak bu nesil senin. Güzellik soyuttur, ne kadar anlatsan olmaz, yaşamak yaşatmak gerekir. Bu neslin de -geleceğinin de- bu nefese ihtiyacı var.

İşte bunlar için Süper Lig mühim.

Öyle bir hafta geçirdik ki umudum var, umudumdan utanıyorum yer yer. Ben kendime ettim Şimşek, ben kendimi ağlattım, sen güldür beni. Ben tozlu dikenli yerlerdeyim, bir el ver ayağa kalkayım.

Yorumlar

aLisqo dedi ki…
Başın öne eğilmesin. Aldırma Şimşek aldırma...
Unknown dedi ki…
çok etkileyici bir yazı olmuş tebrik ederim. Ankara Tayfanın her zamanki farkı.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sezon Değerlendirmesi-II

 Oyuncular üzerinden bu sezona bakacak olursak, öncelikle yaz transferlerinde ses getiren Balotelli ve Belhanda ikilisinden başlamak gerekli sanırım.  Balotelli bütün tacizlere, önyargılara ve maç içinde hakemlerin veya rakip oyuncuların kışkırtmalarına rağmen verimli bir sezon geçirdi. Son haftadaki patlamasıyla beraber hem takımı hem ligin en golcü oyuncularından oldu. 18 lig ve 1 kupa golüyle iyi bir performans sergiledi. Golleri dışında da atakları yönlendirmesi, şut tehdidi ve rakip savunmayı yıpratmasıyla iyi bir forvetin yapması gerekenleri büyük oranda yaptı. Ama Malatya maçında olduğu gibi çok pozisyon kaçırdığı maçlarda da canımızı sıktı.  Belhanda ile ilgili duygularımı önceki yazılarda belirtmiştim. En son GS maçındaki yaptıklarıyla iyice gözümüzden düştü. Transfer olduğunda 10 gole ulaşsa yeter diye düşünüyordum; çok uzak kaldı o beklentiden. Onun dışında maç içindeki pas tercihleri, istikrarsızlığı ile bu sezonun en büyük hayal kırıklığı oldu diyebilirim. Benzer şekilde A

Adana Demirspor: 3 - Sivasspor: 0

Geçen sezonun tersine bu yıl süper bir başlangıç yaptık; üçer gollü, iki de iki. Geçen sezon Giresun'a karşı deplasmanda, Sivas'a da içeride can sıkıntısı yenilgiler almıştık. Onları da düşününce ayrı bir güzellik oldu... Böylece ilk kez Süper Lig'e iki galibiyetle başlamış olduk. Pazartesi maçlarıyla kesinleşecek olsa da yine ilk kez Süper Lig'te birinci sırayı gördük.  Takım cumartesi akşamı makine gibi çalıştı. Oyunu sürklase etti. Genelde sezon başı klişelerinden olan "henüz takım oturmadı/hazır değiliz" mazereti bu sene bize uğramamış oldu. Aynı teknik adam ve tamamen değişmemiş kadronun bunda payı büyük. Vargas'ın yokluğunda 11'e yerleşen Belhanda şansını iyi kullanıyor. Onyekuru-Akintola ile desteklenmiş hücum hattı iyi işliyor. Genelde maçlarda gol yeriz ama bu kez rakibe kaleyi kapattık, o açıdan da iyi bir performans oldu.  Geçen sezondaki çıtayı yukarı taşımak için mücadeleye devam!

Fenerbahçe: 4 - Adana Demirspor: 2

 Yine hakemin hatalı kararlarının damga vurduğu maçta sezonun ilk yenilgisini aldık. Aleyhimize verilen yanlış penaltı, lehimize önce verilip sonra yanlış ofsayt kararı ile verilmeyen penaltı, rakip oyuncuya gösterilmeyen kartlarla birlikte iyi oynadığımız maçtan puan alamadık. Deplasman takımı gibi oynayarak hızlı hücumlarla ilk yarıda farkı ikiye çıkaran rakibe karşı ev sahibi gibi oynadık; iyi top yaptık, ilk dakikalardaki baskıyı iyi kırdık. İlk yarıda bir gol bulabilsek skor farklı olabilirdi. Yine de 3-0'dan sonra oyundan kopmayıp skoru 3-2'ye getirmek başarıydı. Tek kaleye döndürdüğümüz maç son dakikalardaki kırmızı kart ve 4. golle tamamlandı. Fenerbahçe'nin bu sene iyi yaptığı kolay skor bulma işini, zaten aksayan defansımızla durdurmamız kolay olmadı. Ligin en iyi top oynayan takımını izlemek için tribüne koşan Fenerbahçeliler, müthiş bir deplasman tribünü görerek evlerine döndüler; hafta içi maçta taraftarımız gece 1'e kadar tribünde bekletildi. Hafta içi bir