Ana içeriğe atla

Konuk Yazar: Uğur Ali Yıldırım

Konuk yazarlarımızdan-forzache- Uğur Ali Yıldırım'ın KSK maçına dair görüşleri:

"0-4-2!

Yine haftalardır deplasmanda kazanamayan bir takıma puanlar hediye ettik. Bu maçta başka bir ilki yaşattı Demirsporlu futbolcular bize. 0-4-2

Evet, 0-4-2! Savunmacılarımız üç haftadır mevkilerinden bihaber oynamaktalar. Özgür'ün defansa katkısından vazgeçtim ileride de birinci hareketinden sonra ikinci olumlu hareketini görmedim. Ufukhan ve Burak uzun süredir sahada değil zaten. Keremcan'ı biraz ayrı tutabiliriz ama o da defans olarak yetersiz. Sinan neden ısrarla oynatılmaya çalışılıyor anlamış değilim. Luiz Eduardo 10 kat daha yetenekli ve yararlı işte. Neyin ısrarı bu? Oyunu ile Lawal'ı anımsatan ve bir o kadar yararlı olan Guy Roger neden oyundan çıkarılıyor ikinc yarı? Samed Kartal (ceza sahasının dışından yaptığı çok kötü vuruş, özgüven açısından ne kadar düştüğünü gösterdi) neden oyuna sokuluyor, sokulduysa neden çıkarılıyor. Takım önde ya da yenik değil ki mevkilerde değişiklik yapılıyor. Burada en büyük sorumluluk Mustafa hocaya ait. Neden hoca, işleyen bir sistemi maç içinde değiştirmeye çalışırsın?

Yönetimdekiler Gökhan Kaba'yı gönderdiğinize memnun musunuz? Urfa'daki asist ve golleri bir yana, Adanaspor ve Karşıyaka maçında birer gol fazlamız olacağını rahatlıkla herkes söyleyebilirdi takımda kalması halinde. Peki diyelim yönetim gönderdi ya da bir problemden dolayı gitti. Mustafa Hoca 'yahu bu futbolcu takımın iki gol silahından biri, durun bir!' diyemedi mi?

Netice itibariyle zor gol atıp kolay gol yiyoruz. Bireysel hatalardan artık çok sıkıldım. Olmaz değil olur ama bu kadar haftadır bu kadar çok hata olunca insan bıkıyor. Belki sert bir eleştiri oldu ama doğruları söylediğimi düşünüyorum. Maç içinde bir ara iyi gidiyoruz ama bir anlık tökezleme de geri dönülemeyecek adımlar atıyoruz. Bu bir aydır böyle gidiyor. Silkelenmek lazım. En başta Mustafa Hoca ve futbolcularımız."

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nesrin'in Hikayesi : "15 Saat 47 Dakika…Ve Toprak…"

Ön-Not: Nesrin Olgun Aslan’ın hikayesini yazmaya başladığımda kimi zaman soğuk bir suyun ve karanlığın içinde, kimi zaman sonunda varabildiğim bir kıyıda hissettim kendimi. Yazmaya devam ederken önce zor tutuyordum gözyaşlarımı, bir noktadan sonra akmaya başladı hepsi. Yazımı, ağlayarak bitirebildim ancak…Kendisinin web sitesinden (http://www.nesrinolgun.com) ve dönemin Hürriyet Londra Temsilcisi Faruk Zapçı’nın anılarından yararlandım, teşekkürlerimi sunuyorum…Çok uzatmadan, Nesrin’in Hikayesi’ne başlıyorum… 1964 Adana Yüzme havuzunun kenarında 7 yaşında kara kuru bir kız çocuğu duruyor. Havuzun içinde Adana Demirspor Kulübü yüzücüleri. Erkekler çoğunlukta. Küçük kız etrafına bakıyor. Sadece 4 kız çocuğu var. Nesrin, Adana Demirspor’un 4 kızından biri oluyor o gün…Giriyor havuza. 1973 – 1975 Adana Nesrin, 16 yaşında. Yüzüyor. 7 yaşında girdiği havuzdan, kısa mesafede 100’e yakın madalya ve şilt çıkartıyor. Kışları masa tenisi oynuyor, Türkiye 2.liği, Türkiye 3.lüğü var. 17 yaşında mar...

Tehlikeli Hareketler...

Mondiali den gelen güzel haberler içimizi açarken, yüzümüzden gülücüklerin eksilmemesi temennisi ile başlamak istiyorum yazıma.. Onur kardeşimin yazdığı "Mavi Lacivert, turuncu beyaz Adana" yazısını okumamdan çok kısa bir süre sonra, bir haber portalında rastladığım bir olayla irkildim.. "Bursasporlu taraftarlar, İstanbul takımlarının Bursa'da açtığı mağaza ve futbol okullarına tepki gösterdi" diye başlıyordu yazı , Atatürk stadı önünde yaklaşık 200 taraftarın toplanarak İstanbul takımlarının Futbol okullarını ve ürünlerini Bursa şehrinde görmek istemediklerini bir protesto eylemiyle açıkladıklarını bildiriyordu.. Bu grup adına açıklama yapan şahsı muhterem(!) ''Açık ve net olarak söylüyoruz. Bu son uyarımızdır. Bunun yanısıra, bu takımlara ait tanıtıcı ilanların asılmasına izin veren Bursa Büyükşehir Belediyesi ile mağazaların bulunduğu alışveriş merkezlerini de kınıyoruz'' diye de eklemiş .. Blogumuzda okuduğum bu yazının hemen ardından bu habe...

Ahmet Abi...

"O Deli, Kara Çocuk"* Ahmet Kaya; "mümkünse farzedin yaşamamıştır..." Rüzgârım ancak böyle büyük olabilirdi. Ama sen benim için hep kürkçü dükkânı oldun. Ne zaman rakı içmek istesem ya da elimde bir birayla Kadıköy'ün oradaki kayalıklarda otursam, sen vardın dilimde, hangi şarkın olursa olsun, fark etmedi ... Ahmet Kaya, bence Başım Belada albümünün kapağındaki fotoğraftan, dünyaya biraz kostak, az buçuk kibirle bakan, tehlikeli şiir okuyan bir adamdı. O fotoğrafta, üzerindeki palto, babamın uzun yıllar giydiği pal-toya handiyse aynı denecek kadar benziyordu. Hayata sataşan bir adamdı Kaya, tekinsiz... Başım Belada çıktığında yazdı. Çınarcık'a gidiyordum o yaz. Mavi Marmara vapurunun üst katında mavi tahta masalar ve sandalyeler vardı. Biraya başladığıma göre lisede olmalıyım. Tek başına, kirpikleri gölgeli bir çocuk. Nasıl unuturum sözleri: "Bizi güllerin iklimi tüketti / Dudağı yoran bir söze kırıldık / O vahşi beyaz at / Alıp başını gitti / Bir yaz ...