Ana içeriğe atla

Futbolcu Affı

Raşit Sevindir'den bahsediyorum. Belki de çok iyi oyuncudur. Belki çok faydalıdır. Futbolcu isimleri üzerinden takım değerlendirmiyorum artık. Şampiyonluk ve hatta kalıcı istikrar futbolcudan önce yönetim başarısı veya başarısızlığıdır bence. Bu nedenle Raşit Sevindir kadro dışı kalmış affedilmiş, umurumda değil. Futbolcunun kendisini bir yana bıraktıktan sonra uygulamayı görelim.

Kendisi kırmızı kart görüyor. Federasyon 3 maç ceza veriyor. Aynı dönemde yönetimimiz de futbolcuyu kadro dışı bırakıyor. Federasyonun cezası bitiyor. Aynı anda futbolcunun da cezası kaldırılıyor. Sonuç mu? Aslında yönetim bu futbolcuyu kadro dışı bırakmış olmuyor. Kadro dışı kalan diğer futbolcunun durumunu ayrı tutmak gerek tabi.

Yönetim istikrar gerektirir. Daha birçoğumuz bu kadro dışı kararları alındığında alınan kararlardan geri adım atılacağını biliyor veya tahmin ediyordu. Ne oldu, tahminler gerçekleşti. O zaman uygulanan cezanın inandırıcılığı, caydırıcılığı azalmıyor mu? Yönetimin otoritesi sarsılmaz mı? Oynamadığı sürece maç başı ücretini alamayan futbolcuyu kısa süreli cezalandırmak onun maddi kaybını da en aza indirmez mi? Paralel şekilde cezadan alacağı dersi de azaltmaz mı?

Belki Raşit farklı bir insandır, gerçekten gereken dersi almıştır. Kadroya girmeyi artık hak ediyordur. O kısmını bilmiyorum ve bununla ilgilenmiyorum. Ama yönetimin bu davranışı yanlıştır. Kriz döneminde çıkardığı neşteri güneş yüzünü gösterir göstermez kaldırması hatalıdır.

Bunu ilk kez bu yönetim de yapmıyor. 16 yıldır aynı şeyler. Aynı hatalı uygulamalarla biz yine başarı bekliyoruz. Aslında sorun bizde.

Yorumlar

yavuzy dedi ki…
Ceza-ödül sistemimiz içler acısı. Ne ceza alan futbolcu inanıyor ne biz tribündekiler düzenin değişeceğine... Ceza, sadece dostlar alışverişte görsün hesabı veriliyor. Birkaç yıl önce, bir maça kaptan çıkan oyuncumuz sonra kadro dışı kalmıştı ardından tekrar dönüp kaptan olmuştu. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu!

Yıllardır aynı terane: Yönetimler, futbolcular üzerinde söz sahibi değil.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ