Ana içeriğe atla

Pazar günü...

Pazar günü Demirspor, Ankara'da. Önceki coşkumuz olsa, çoktan harekete geçmiştik. Yine de önümüzde havaya girmek için birkaç gün var. Stada birlikte gitmek için bize mesaj gönderen arkadaşlar için, buluşma yerini Güven Park olarak gösterebiiriz. Saat 11.00 sularında buluşup, en geç 11.30 gibi metroya binelim. Telekom Stadı, Macunköy veya Hastane Metro duraklarına yakın bir yerde. En son 2004'te gitmiştik o stada; 1-0 kazanmıştık.


Mavilacivert bayrağı Ankara'da yeniden yükseltelim...

Yorumlar

türkayADS dedi ki…
Abi takım da cuma günü geliyormuş :)))
Alpaslan KUŞVURAN dedi ki…
Ankara trafiğini bilmeyen birisi olarak stadyuma nasıl gidebilirim diye düşünürken Yavuz'un yazısı düştü ekrana:-))Pazar günü saat 11:00 sularında Güven Park'ta görüşürüz. Gelecek arkadaşların o gün saatlerin geriye alınacağını da dikkate almalarını bilgilerinize sunarım.
türkayADS dedi ki…
Abi neyseki geriye alınıyor: ) almazlarsa bile erken gelmiş olurlar, geç gelmekten iyidir
yavuzy dedi ki…
Alpaslan Abi, Ankara'ya maça gelip bizimle temas kurmayacak mıydın yoksa?! :)
Alpaslan KUŞVURAN dedi ki…
Haklısın Türkay geç kalmaktan iyidir ama havalar soğudu ya onu düşünerek yazmıştım:-)))
Temas kurmaz olur muyum hiç Yavuz, olası deplasman organizasyonlarına da bundan sonra müsait oldukça dahil olmayı düşünüyorum.O gün tekrar Çankırıya döneceğim, stadın ordan gitme ihtimalini de düşünmüştüm. Maçta görüşürüz diye hesap etmiştim ama plan değişikliği yaptım.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nesrin'in Hikayesi : "15 Saat 47 Dakika…Ve Toprak…"

Ön-Not: Nesrin Olgun Aslan’ın hikayesini yazmaya başladığımda kimi zaman soğuk bir suyun ve karanlığın içinde, kimi zaman sonunda varabildiğim bir kıyıda hissettim kendimi. Yazmaya devam ederken önce zor tutuyordum gözyaşlarımı, bir noktadan sonra akmaya başladı hepsi. Yazımı, ağlayarak bitirebildim ancak…Kendisinin web sitesinden (http://www.nesrinolgun.com) ve dönemin Hürriyet Londra Temsilcisi Faruk Zapçı’nın anılarından yararlandım, teşekkürlerimi sunuyorum…Çok uzatmadan, Nesrin’in Hikayesi’ne başlıyorum… 1964 Adana Yüzme havuzunun kenarında 7 yaşında kara kuru bir kız çocuğu duruyor. Havuzun içinde Adana Demirspor Kulübü yüzücüleri. Erkekler çoğunlukta. Küçük kız etrafına bakıyor. Sadece 4 kız çocuğu var. Nesrin, Adana Demirspor’un 4 kızından biri oluyor o gün…Giriyor havuza. 1973 – 1975 Adana Nesrin, 16 yaşında. Yüzüyor. 7 yaşında girdiği havuzdan, kısa mesafede 100’e yakın madalya ve şilt çıkartıyor. Kışları masa tenisi oynuyor, Türkiye 2.liği, Türkiye 3.lüğü var. 17 yaşında mar...

Tehlikeli Hareketler...

Mondiali den gelen güzel haberler içimizi açarken, yüzümüzden gülücüklerin eksilmemesi temennisi ile başlamak istiyorum yazıma.. Onur kardeşimin yazdığı "Mavi Lacivert, turuncu beyaz Adana" yazısını okumamdan çok kısa bir süre sonra, bir haber portalında rastladığım bir olayla irkildim.. "Bursasporlu taraftarlar, İstanbul takımlarının Bursa'da açtığı mağaza ve futbol okullarına tepki gösterdi" diye başlıyordu yazı , Atatürk stadı önünde yaklaşık 200 taraftarın toplanarak İstanbul takımlarının Futbol okullarını ve ürünlerini Bursa şehrinde görmek istemediklerini bir protesto eylemiyle açıkladıklarını bildiriyordu.. Bu grup adına açıklama yapan şahsı muhterem(!) ''Açık ve net olarak söylüyoruz. Bu son uyarımızdır. Bunun yanısıra, bu takımlara ait tanıtıcı ilanların asılmasına izin veren Bursa Büyükşehir Belediyesi ile mağazaların bulunduğu alışveriş merkezlerini de kınıyoruz'' diye de eklemiş .. Blogumuzda okuduğum bu yazının hemen ardından bu habe...

Ahmet Abi...

"O Deli, Kara Çocuk"* Ahmet Kaya; "mümkünse farzedin yaşamamıştır..." Rüzgârım ancak böyle büyük olabilirdi. Ama sen benim için hep kürkçü dükkânı oldun. Ne zaman rakı içmek istesem ya da elimde bir birayla Kadıköy'ün oradaki kayalıklarda otursam, sen vardın dilimde, hangi şarkın olursa olsun, fark etmedi ... Ahmet Kaya, bence Başım Belada albümünün kapağındaki fotoğraftan, dünyaya biraz kostak, az buçuk kibirle bakan, tehlikeli şiir okuyan bir adamdı. O fotoğrafta, üzerindeki palto, babamın uzun yıllar giydiği pal-toya handiyse aynı denecek kadar benziyordu. Hayata sataşan bir adamdı Kaya, tekinsiz... Başım Belada çıktığında yazdı. Çınarcık'a gidiyordum o yaz. Mavi Marmara vapurunun üst katında mavi tahta masalar ve sandalyeler vardı. Biraya başladığıma göre lisede olmalıyım. Tek başına, kirpikleri gölgeli bir çocuk. Nasıl unuturum sözleri: "Bizi güllerin iklimi tüketti / Dudağı yoran bir söze kırıldık / O vahşi beyaz at / Alıp başını gitti / Bir yaz ...