Ana içeriğe atla

Feridun Düzağaç ve Demirspor

Adana Futbolu kitabını elime alınca Önsöz'den sonra okuduğum ilk yazı Feridun Düzağaç'ınkiydi. Futbol camiasında Beşiktaşlılığı ile konuşulan Düzağaç'ın aslında kalbinin bir yanında da Demirspor olduğunu bildiğimden, Demirspor ile ilgili kaleme aldıklarını merak etmiştim. Zira kendisi de yazısında, bu durumla ilgili olarak DemirStore'da yaşadıklarını şöyle aktarıyordu:

''Maç mahalline yaklaştıkça mavi-lacivert çubuklu ve reklamsız formalar çoğalıyor. Bir delikanlıya soruyorum; ne mutlu ki kentimin takımları da çağın moda gereksiniminin gerisinde duramayıp kurmuşlar 'resmi ürün tezgahlarını'. Uzun kollusu yokmuş madem kısası da yakışmış hem ve üstelik Beşiktaşlıymışım zaten. Satıcı delikanlının şu 'FD' suretimizi bilir de onun çağlarında nasıl bir Demirsporlu taraftar olduğumu bilmez haline tebessümle cevap verip gişeye yöneliyorum.''

Ve neden Demirsporlu olduğunu açıkladığı kısım bence en can alıcı kısmıydı yazısının.

''(...) babam tarafsız ve diğer maç arkadaşım sevgili Sami Dayım Adanasporlu iken neden Demirsporlu olduğumu anlatmak çok kolay değil. Sanki o zamanlarda Adanaspor taraftarları bize göre daha çok ve etkinlerdi. Adalet, eşitlik bağımlısı içimden duruma kendimce müdahale etmek istemiş olmalıydım. Bir de sanki, ne sankisi canım apaçık, Adanaspor fanatiklerinin kale arkası köşesi olan 'Çılgınlar Locası'nda, diğer kale arkasındaki 'Şimşekler Grubu'ndaki kadar keyif ve huzur hissedemiyordum. Ve tartışılmaz hissedilir bir farkla biz Demirsporlular daha kötü gün dostu olmayı başarabiliyor ve daha yaratıcı ve ateşli bir taraftar profili çiziyorduk.''

''5 Ocak'tan Sevgiler...'' - Feridun Düzağaç, Adana Futbolu, S. 235-236.

Yorumlar

Unknown dedi ki…
Şimdi öncelikle Feridun beye teesüflerimi ileteyim. Bu mudur yani? "Satıcı delikanlı." :))) Halbuki uzun uzun muhabbetimiz olmuştu kendisiyle. :) İlk başta sıradan müşteri gibi davranmamız incitmiş kendisini, belli :))

Sanatçı delikanlı :))

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ