21 Ocak 2010

Diğer Yarını Özlemek

Arkadaş, dost, kardeş, yoldaş, sırdaş...

Adını koyamadım O'nun. Birçoğumuz koyamadı muhtemelen. Adı konulamayan şeyler vardır. Akıl adlandırmakta eksik kalır, çünkü akıl sözcüklerle düşünür, sözcüklerle sever.

Akıl sözcüklere mecburdur.

Kalp ise değil...

Ankara'dan, minicik ama kocaman grubumuzdan, memleketin köşelerine diğerleri gibi yolladık onu da. Her giden kıymetli, her giden kocaman ve onların da kalpte yerleri.

Ama, kızmasın kimse bana, O'nun yeri ayrı. Hem bende, hem bizde.

Gecikmiş bir "güle güle" yazısı, tam da zamanında bir "özledim" yazısı, uzun-kısa bir zaman dilimi sonunda bir "hoşgeleceksin" yazısıdır yazdıklarım; yeri kalbimde, kalbimizde ayrı-apayrı olan O'na.

Belki de benim gibi kendisini herhangi bir ad koyamadan sevenleri için; kaybettiğimiz, bulamadığımız diğer yarımızın adresi O.

Bizim diğer yarımız. Anlatırken alabildiğine heyecanlı, "aman kırmayayım" nezaketinin cisimleşmişi, bazen durup durup mahcubane gülümseyen, inadına mücadeleci, inandığında inandıran, sevindiğinde sevindiren, sevindirdiğinde sevinen...

Özlüyorum,
Özlüyoruz seni


Vertumnus...


İnanırım, bir bahar sabahını masmavi yaşayacağız, ellerimizde kıştan kalma anlatamadıklarımız...
Anlatmak yetmez, sözcükler akıldan süzülür çünkü...
Bakışlar ve gözyaşları ise kalpten...

1 yorum:

MiTo1940 dedi ki...

Vertummus..!

Herşeyi söylemek mümkün... Fakat anlatamıyorum...

Gel de tekrar Metafizik Gerilim Aşıla şu Beyinlere...