Ana içeriğe atla

Temmuz'da 17 Kadın Öldürüldü

Bianet.org'un haberine göre, Temmuz ayında Türkiye'de 17 kadın, erkekler tarafından öldürüldü. Site, gazetelerin üçüncü sayfa haberlerine konu olan şiddet, taciz ve tecavüz haberlerinin çetelesini tutuyor; hasır altı edilen bir mevzuuyu ifşa ediyor.

İşte bunlardan birkaçı:

-Ankara'da Yıldırım Beyazıt Araştırma Hastanesi'nde annesi ameliyat olan 15 yaşındaki A.S.'ye hastanenin temizlikçisi ameliyathanede cinsel saldırıda bulundu. A.S. şikayetçi oldu.

-Kırıkkale'de lokantada bulaşıkçılık yapan S.D. (42) önce lokanta sahibi C.K. ardından da kendisini pazarladığı arkadaşları H.G, Ö.B, ve soyadı belirlenemeyen H.'nin tecavüzüne uğradığını iddia edip polise başvurdu. Polis C.K.'yi "Cinsel saldırı ve fuhuşa teşvik etmek" suçlarından gözaltına alırken, diğer üç zanlı henüz yakalanamadı.

-İstanbul'da ayrı yaşadığı eşi Dilek Daşdanoğlu'nun cep telefonlarına gelen mesajları bahane eden Tahir Daşdanoğlu, hemşire eşini kafasına tek kurşun sıkarak öldürdü.

-Mersin'de Voleybol Federasyonu Mersin İl Hakem Kurulu Sekreteri 61 yaşındaki Kamil Kaçamaklı, sokak ortasında tartıştığı voleybol hakemi 26 yaşındaki Didar Hayta'yı saçından sürükleyerek bir evine içine sokup, kafasına iki el ateş ederek öldürdükten sonra intihar etti.


Haberin tamamını okumak için buraya tıklayın.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ