Ana içeriğe atla

Sıfır!

Resim
Yazan:
Abdülkerim Durmaz yönetiminde, Demirspor'un deplasmandaki galibiyet sayısı:



"Ya yaparsak" umudundaki bizlerin hafta boyunca şekilden şekile girmesinde, bir estetik değer varmış meğer...

Ama umutsuzluğa gerek yok; şeref sayısı için, önümüzde -küme düşmüş- Afyon şansı var!
Etiketler:

Yorumlar

serdanka dedi ki…
Gerçekten tek şansımız kaldı deplasman için, yazık ya :(
3 Mayıs 2009 22:25
Adsız dedi ki…
bu sene sayılmaz.çünkü transferi abdülkerim durmaz yapmadı.seneye mevcut kadroya takviye olarak ilker avcıbay,emre güsar,ramazan altıntepe,yılmaz özlem,kenan aslanoğlu,fatih sezer,nezir narin,ünsal aka,murat salar,ender traş,özgür nasuh,serkan turhan,alper salgın,veysi öz,zeyni özdemir,mehmet akdemir,burak denizli,emrah bedir,ali yılmaz,mustafa diliçıkık,arafat tarhan,bayram oral transfer edilirse bizimle kimse başa çıkamaz.barcelonayı bile ezer geçeriz.
abdülkerim durmazın yardımcıları biraz pasif kalıyor.yardımcı hoca olarakta durmuş ali çolak ve metin yıldız düşünülebilir.

yusuf şahin
3 Mayıs 2009 23:07
adanademirsporlu dedi ki…
bu hayat neden bize gülmüyor,
yüzüm gülsede içim ağlıyor,
gözüm kurudu tek yaş akmıyor,
ne yaparsak yapalım sensiz olmuyor.
4 Mayıs 2009 01:43
aLiSqo dedi ki…
ßu Senede Şampiyon TARAFTAR!
4 Mayıs 2009 11:50
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nesrin'in Hikayesi : "15 Saat 47 Dakika…Ve Toprak…"

Yazan:
Ön-Not: Nesrin Olgun Aslan’ın hikayesini yazmaya başladığımda kimi zaman soğuk bir suyun ve karanlığın içinde, kimi zaman sonunda varabildiğim bir kıyıda hissettim kendimi. Yazmaya devam ederken önce zor tutuyordum gözyaşlarımı, bir noktadan sonra akmaya başladı hepsi. Yazımı, ağlayarak bitirebildim ancak…Kendisinin web sitesinden (http://www.nesrinolgun.com) ve dönemin Hürriyet Londra Temsilcisi Faruk Zapçı’nın anılarından yararlandım, teşekkürlerimi sunuyorum…Çok uzatmadan, Nesrin’in Hikayesi’ne başlıyorum… 1964 Adana Yüzme havuzunun kenarında 7 yaşında kara kuru bir kız çocuğu duruyor. Havuzun içinde Adana Demirspor Kulübü yüzücüleri. Erkekler çoğunlukta. Küçük kız etrafına bakıyor. Sadece 4 kız çocuğu var. Nesrin, Adana Demirspor’un 4 kızından biri oluyor o gün…Giriyor havuza. 1973 – 1975 Adana Nesrin, 16 yaşında. Yüzüyor. 7 yaşında girdiği havuzdan, kısa mesafede 100’e yakın madalya ve şilt çıkartıyor. Kışları masa tenisi oynuyor, Türkiye 2.liği, Türkiye 3.lüğü var. 17 yaşında mar...
10 yorum
Devamı

Tehlikeli Hareketler...

Yazan:
Mondiali den gelen güzel haberler içimizi açarken, yüzümüzden gülücüklerin eksilmemesi temennisi ile başlamak istiyorum yazıma.. Onur kardeşimin yazdığı "Mavi Lacivert, turuncu beyaz Adana" yazısını okumamdan çok kısa bir süre sonra, bir haber portalında rastladığım bir olayla irkildim.. "Bursasporlu taraftarlar, İstanbul takımlarının Bursa'da açtığı mağaza ve futbol okullarına tepki gösterdi" diye başlıyordu yazı , Atatürk stadı önünde yaklaşık 200 taraftarın toplanarak İstanbul takımlarının Futbol okullarını ve ürünlerini Bursa şehrinde görmek istemediklerini bir protesto eylemiyle açıkladıklarını bildiriyordu.. Bu grup adına açıklama yapan şahsı muhterem(!) ''Açık ve net olarak söylüyoruz. Bu son uyarımızdır. Bunun yanısıra, bu takımlara ait tanıtıcı ilanların asılmasına izin veren Bursa Büyükşehir Belediyesi ile mağazaların bulunduğu alışveriş merkezlerini de kınıyoruz'' diye de eklemiş .. Blogumuzda okuduğum bu yazının hemen ardından bu habe...
30 yorum
Devamı

Ahmet Abi...

Yazan:
"O Deli, Kara Çocuk"* Ahmet Kaya; "mümkünse farzedin yaşamamıştır..." Rüzgârım ancak böyle büyük olabilirdi. Ama sen benim için hep kürkçü dükkânı oldun. Ne zaman rakı içmek istesem ya da elimde bir birayla Kadıköy'ün oradaki kayalıklarda otursam, sen vardın dilimde, hangi şarkın olursa olsun, fark etmedi ... Ahmet Kaya, bence Başım Belada albümünün kapağındaki fotoğraftan, dünyaya biraz kostak, az buçuk kibirle bakan, tehlikeli şiir okuyan bir adamdı. O fotoğrafta, üzerindeki palto, babamın uzun yıllar giydiği pal-toya handiyse aynı denecek kadar benziyordu. Hayata sataşan bir adamdı Kaya, tekinsiz... Başım Belada çıktığında yazdı. Çınarcık'a gidiyordum o yaz. Mavi Marmara vapurunun üst katında mavi tahta masalar ve sandalyeler vardı. Biraya başladığıma göre lisede olmalıyım. Tek başına, kirpikleri gölgeli bir çocuk. Nasıl unuturum sözleri: "Bizi güllerin iklimi tüketti / Dudağı yoran bir söze kırıldık / O vahşi beyaz at / Alıp başını gitti / Bir yaz ...
15 yorum
Devamı