Ana içeriğe atla

Altyapı Açılışı...

Demirspor'un altyapıya önem vermesi gerektiğini,bu şekilde her sene en az 1-2 oyuncunun altyapıdan A takıma kazandırılması gerektiğini savunduk.
Hatta isterdik ki tüm oyuncularımız altyapıdan yetişsin,daha küçüklükten Demirsporluluk duruşunu benimsesin,Muharrem Gülergin kültürüyle yetişsin,aynı eskiden olduğu gibi o ruh yeniden kazanılsın.

Yönetimimiz bu aşamada mükemmel bir adım attı ve yeni altyapı tesisimizi açtı.
Yeni bir heyecan ve yeni bir ruh ile beyaz sayfalar açıldı.



Görüntüleri izleyince tüylerim diken diken oluyor.
Adem Abi'ye ancak bu kadar yakışır gruba konuşmak.İyi ki doğdun ve abimiz oldun.

Tribünde son 1-2 yıldır beyaz tişört,beyaz spor ayakkabısı ve beyaz şapka modası var.Ben çok seviyorum,tertemiz,saf bir duruşun simgesi.Çok yakışıyor.Yürüyüş sırasında da önde de fark ediliyor hemen beyaz.

En çok da Gazipaşa'da geçerken girilen ''Herkes gülüyor ,dalga geçiyor...'' bestesine bitiyorum.Yakılan meşaleler ve asilik duruşu ise olaya renk katıyor.
Havai fişekler ise muhteşem olmuş.İnsanın içi gidiyor orada olmadığı için.

Program sırasında gözden kaçmayanlar ise ads albümden şarkıların çalınması.
Çok iyi işler yapıyoruz,eksik olan tek şey şampiyonluk.

Hele bir şampiyon olalım o zaman nasıl bir kutlama yapılacak hayal bile edemiyorum.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ