Ana içeriğe atla

hata yapmak

Hiç hata yapmayan kişi, hiçbir şey yapmayan kişidir.

Birşeyler yapmak derdindeysen, attığın adımların seni hataya götürmesine engel olamıyorsun bazen... Büyük bir coşkuyla ilerlediğin yolun, bir anda çıkmaz sokağa girdiğini görebilirsin aniden. Ama insan olmak, erdemli olmak, oturduğu yerde ahkam kesmekten ziyade, yapıp-edip-yorumlayıp-ders alıp-yeni adımlar atabilmek değil midir biraz da?

Hele ki işi gücü yazmak olanlar için, hata yapmamak imkansız gibi birşey... Yazarken savrulduğun düşünceler, girdiğin ama çıkamadığın girdaplar, seni bulan çelişkiler... Kalem, oynadı mı kendine ve dünyaya dair sınırları sorgular olur bir kere. Yazmak, düşünmeyi-bağlantılar kurmayı-sorgulamayı ve en nihayetinde sınırlamayı zorlamayı gerektirir. Yoksa yazı, kelimelerin ardı ardına gelmesinden başka bir anlam ifade etmez. İyi yazı, biraz da sınırları zorlayan yazıdır. İyi yazı, biraz da kafaya tokmağı indiren yazıdır.

Demirspor'a dair idealleri olan-düşünceleri olan-iyisi/kötüsü-doğrusu/yanlışı olan bir grubun yazdığı bir blog burası. Kendi arasında bile bazı konularda tek bir noktada buluşamıyor. Ama tam da bu çelişki, bize yeni şeyleri görmemizi sağlıyor, diyalektik! Tartışıyoruz-konuşuyoruz-anlatıp dinliyoruz... Sonuçta, Demirspor için birşeyler yapmanın mutluluğunu hissediyoruz.

Bunları yazmamın nedeni, bu blogun 1.yaşının ve Ankara Tayfası'nın da 3. yaşının önümüzdeki günlerde aşılacak olması. Demirspor için yazan-düşünen-çabalayan ve yollara düşen bir kitlenin, yeni bir adımı...

Takımın maç yapmadan geçtiği bu haftayı, Tayfa'nın kısa ama etkili geçmişine-neler yaptığına dair verilerle değerlendirmek istiyorum. Peyderpey, bize dair fotoları-belki daha önce yayınlanmıştır ama yine de hafıza tazelemek için- paylaşacağım sizlerle.

Başa dönecek olursak, kişisel bir notla tamamlayayım derdimi.

Acaba diyorum ilk hatayı-Mustava'nın "hadi kalk İzmit'e gidiyoruz" demesine-"he!" demekle mi yaptım...

2003 sonbaharının garip bir günü, Kocaeli-Adana Demirspor maçı için trene atlayıp yola koyulduk. Sabahın köründe Kocaeli'ne varıp, yerel gazetelerle maç havasına girip, park köşelerinde pinekledik-kimi detaylara girmiyorum; Mustava alınabilir!

Tribünde birkaç kişi vardı, Kocaeli'nde öğrenci-İstanbul'dan gelen vs. Ama bir de o zamanki forvetimiz Bayram'ın akrabaları! Bizim cılız "Demirspor!" seslerimizi, onlar "Bayram-Bayram" nidalarıyla bastırıyorlardı.

Maç, son dakikalarda yan topla bulduğumuz bir kafa golüyle 1-1 bitmişti. O yıl düştük.

Dönüşü, yine nedense(!) trenle yapmak için gece 11'i bekledik. Koca Körfez'de balık-ekmek yapan bir yeri zarzor bulduk.

Dönüş yolunda, ilk sinyal geldi: Tren bozuldu. Eskişehir sınırlarında, uzunca bi süre bekledikten sonra, TCDD'nin tuttuğu otobüslere bindik. Sonra ikinci sinyal geldi: Otobüsün tekerleği patladı! Tamirciye girdik, tekerleği yaptırdık...

En nihayetinde maç bitiminden sonra birkaç saat içinde Ankara'da olmak varken, biz ertesi günün öğleyin 1'inde ayağımızı "iyi kalpli üvey ana"nın koynuna atabildik.

O güne dair elimde foto yok nedense...

Ama o günden beri kafamı yoran düşünceler var; biz bu takımı deplasmanlarda sevdik biraz da ve yollar bize, ne yapmalı sorusunu sordurttu hep! Biz bu takım için birşeyler yapabiirdik-yapmalıydık!

Evet, Adana'da zaten bu işi hakkıyla yapan bir kitle varken, biz madem uzaktaydık o zaman takımı da uzakta desteklemeliydik!

Mustava'nın daha sonraki bir tespitiyle, "en uzak deplasmana gitmek, görev" olmuştu bizim için. Cebimizdeki para, artık deplasman giderleri kaleminin gölgesinde taksim edilmeye başlandı ay boyunca.

Bir hataydı, geldi gidiyor. Güzel bir hataydı; kaldı ki "bir hata yapacaksan, bari onu doğru yap!"

Başlangıç böyle oldu, biraz garip... Ama hafta boyunca kutlamalar, daha keyifli olacak umarım!

yavuzy.

Yorumlar

Semt Aşığı dedi ki…
ama resim ?? :) Grubun çıkış noktasında takım düşüyor büyük hata :)

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ