Ana içeriğe atla

Passoligin Amacı Görünenden Farklı Mı?

Pass, yani geçiş. Liglere geçiş kartı passolig. Bir taraftarı sevdası ile buluşturmak için peyda olmuş bir aracı. Uygulamaya konulması sürecinde yoğun tartışmalara konu olan, ülkemizde zaten yeterince oturmamış taraftarlık kavramına ciddi darbe vurduğu ise kesin olan bir uygulama.

Fayda maliyet analizini daha önce yapmıştık. O nedenle bunun tartışmasına tekrar girmeyeceğiz. Bugün söyleyeceğimiz şey, uygulamanın uygulanmamasına dair.

Bu uygulama tribündeki bir yanlışı düzeltme taahhüdü ile getirildi. Neydi o taahhüt? Artık tribünde aşırılık yapan kendi aşırılığından sorumlu olacak.

Önceden nasıldı, tribünde olaylar çıkardı, edebi ile maç izleyen insanlar da sahanın kapatılması nedeni ile cezalandırılırdı. Devlet bunu gördü ve dedi ki;

-Ver bakalım bana TCKN'ni.
-Ver bakalım fotoğrafını.

Artık ben maça kim gelmiş bileceğim. Koydu önümüze emniyet görevlilerini. Ellerinde video kaydedici bizi kayıt altına aldılar. Yetmedi tribünlerin muhtelif yerlerine kamera yerleştirdiler.

Bu uygulamalara fişleme diye karşı çıkanlar oldu. Bu konuları da tartıştık. Detayına girmeyeceğim. Ama devletin kayıtlarına resmi kanallardan girdiğimiz kesin artık. 

Devlet, bu uygulamasını devrettiği kuruluş eliyle bizden para da aldı. Maç bileti dışında deli dumrul parası diyorum ben buna. Passolig aktifleştirme bedeli adı altında 450.000 TL ödedi Demirspor taraftarı. (yaklaşık 30.000 kart sahibiyiz kişi başı 15 TL) Bunun yaklaşık 150.000 TL'si Demirspor'a aktarıldı. Ama 300.000 TL'yi sevdasına ödemedi Demirspor taraftarı. Hizmet bedeli olarak başkalarının cebine verdi.

Şimdi bir taraftar olarak ne beklemeliyiz. Adı üzerinde HİZMET bedeli. Madem ben bu bedeli ödüyorum, devlet olarak sen de bu hizmeti karşılayacaksın.

Nedir hizmet olarak istediğimiz peki? Devletin asli görevini yerine getirmesidir. Ben para ödemesem dahi yapmak zorunda olduğu şeydir. HUKUKU UYGULAMAK.

Bugün hukukun kıyısından köşesinden geçmiş en okumamış insan dahi bilir. Suç ve ceza bireyseldir. Bu evrensel bir ilkedir. Kimseye işlemediği suçtan dolayı bir ceza verilemez. 

Peki devlet ne yapıyor? Elinde benim resmim var, benim TCKN'm var. Benim kamera kaydım var. Kasanda da benim param var. O halde çıkıp tespit edeceksin, tribünde aşırılık yapan ile yapmayanı ayıracaksın. Ne demek tribün kapatmak. Devletin suç işlemeyen adamı cezalandırma yetkisi ne zamandan beri var?

Peki devlet bunu yapmazsa ne olur? Devlet bunu yapmamakla insanları açık söylüyorum anarşiye sevk etmektedir. Ben yanımdaki küfür eden, koltuk kıran adamla kavga etmezsem, onu dövmezsem (gücüm yeterse) haftaya onun yüzünden maçı izleyemeyeceğim. O halde ben o adamı döveyim. Devlet taraftardan bunu mu istiyor. E adam koltuk kırdığına göre zaten beni döver. Ben efendi adamım. O zaman devlet kurallarına uyan taraftarın dayak yemesini istiyor.

Böyle düzen olabilir mi? Böyle saçmalık olabilir mi?

Bir uygulama geliştiriyorsanız takipçisi olacaksınız. Takip etmiyorsanız, amacınız Demirspor'un taraftarının vermek zorunda kaldığı paraya göz dikmekmiş diye itham edilirsiniz. Vatandaşı devletle karşı karşıya devlet getirmemeli. Bu kadar net. 

Şimdi Şimşekler Grubu isyan ediyor. Şimdi Şimşekler Grubu diyor ki olacaklardan bundan sonra biz sorumluyuz. 

Acaba devlet gerçekten bunu istemiş olabilir mi? Bundan şüphe duymaya başlıyorum artık. Muhaliftir, değildir tartışılır ama muhalif olarak bilinen tribünler ile muhalif olarak bilinmeyen tribünler için zaten her yanı dökülen hukuk kuralları farklı mı uygulanıyor bu ülkede? Muhalif olarak bilinen tribünlerin önüne hep yanlı kararlar verdiği iddia edilen hakemler mi çıkarılacak bu ülkede? Aslında amaç futbolu sahada değil, sokakta kendi kurallarınızla oynayın demek mi? Taraftarı tribünden anarşiye mi çekmek istiyorsunuz? Bu yolla da belli tribünleri ve dolayısı ile tribün kültürünü bitirmek mi asıl amacınız? Bu nasıl bir akıl tutulmasıdır? Bu nasıl bir ayıptır?

Uygulamasını takip etmeyenlerin, umursamayanların ayıbıdır bu. 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ben Bunu Hak Ettim...

Bugüne kadar yazdığım en zor yazılardan biri bu.  Yanımda küçücük iki çocuk vardı maçta, sevdim onları öptüm. Hatta babası yorulmuştu da aldım onu omzuma maçı bir süre birlikte izledik. O esnada çocuğun nasıl heyecanlandığını gördüm. Bacakları kasılıyordu, boynumun sıkıştığını hissettim. Sonra bağırdı ve akabinde ellerini vücudunu titreme alacak kadar sıktı. Bu çocuk sanırım 4,5-5 yaşlarındaydı. Tam benim kızımın yaşlarında. İşte o anda aslında anlamalıydım hak ettiğimi bu belayı. Çünkü ben de çocuklarımı bu acıya götürüyorum. Onlar acıya doğru yürürken, ben her Demirspor deyişlerinde mutlu oluyorum. Her mavi-lacivert deyişlerinde mutlu oluyorum. Onlar da bana başarı videosu gönderiyorlar.   Ben böyle bir babayım işte. Çocuklarının bu tür videolarına bakıp, duygulanan mutlu olan bir babayım. Onlara mavili, armalı kıyafetler alıp ellerimle uçuruma götüren bir babayım. Tabi ki Allah belamı verecek.  Kendi isteğim dışında görev yerim değiştirildi. Ailem paramparça oldu. Ta

"akrep gibisin kardeşim"

Son birkaç gündür yaşanan transfer krizine dair bir şey demek istemiyordum ama en son Başkan'ın "ben gidiyorum o zaman" restine karşı artık bir ses çıkarayım dedim. Ama Başkan'a diyecek bir şey yok. Onun hali tavrı belliydi zaten; para bende istediğimi yaparım, istediğimi getiririm-götürürüm, kimseye hesap vermem... Daha önce, "ben olmasam Yenice'nin ötesine gidemezsiniz" diyenlerin 2020-2021 versiyonu. Aynı kafa, aynı sonuç. Ben gidiyorum der, gider; kalıyorum der, kalır. Memleketin hali bu.  Sorun, menajerin biriyle takımı oyuncağa çeviren bu tutumu "büyüksün Başkan" diye koşulsuz alkışlamaktı. T akımın imajını yerle bir ederken,  Tanju'su, Anderson'u, harcadığı bir ton parayla bir yanda da taraftara posta koymasını görmezden gelenlerde asıl sorun. Başarı istiyoruz diye ses çıkarmadık, kısık sesle konuştuk, dışarıya karşı da savunduk.  Taraftar her zaman doğruyu söylemiyor olabilir ama Demirspor taraftar olmadan başka tek adam takımla

Yeni Sezon Başlıyor

2020-2021 sezonu bizim için bugün başlıyor. Geçen sezon hem alışık olduğumuz hem alışmaktan bıktığımız duyguları yaşadık. Son haftalarda yükselen ivmeyle ilk ikiye girip, beklenmedik bir beraberlikle play-offa kalmamız, sonra finale çıkıp yine son anda hayalkırıklığına düştüğümüz, umutlanıp kahrolduğumuz günler... 2008'ten beri yazdığımız bu blogta, başarıdan ziyade hep üzüntülerden bahsettik. Başarıya gidecek yolun kendimizce güzergahını anlatmaya çalışarak... Yıllar önce çok az kişinin dillendirdiği o noktalar, neredeyse şimdi herkesin fikir birliği ettiği konular oldu. Ama buna rağmen başarı gelmeyince de artık sinirler iyice geriliyor.  Sezon sonunda TFF'nin garabet kararları ile yine tartışmalı günler geçirdik. Düşmenin kaldırılması saçmalığıyla 21 takımlı hale gelen Süper Lig'e play-off finalisti Demirspor alınmalı mıydı? 3. tamamladığımız lig performansı, ligin en çok gol atan takımı olmak, penaltılarla kaybettiğimiz play-off finali gibi  pek çok nesnel gösterge, ill