Ana içeriğe atla

Son Dört: Benzerlikler Dönemeci

Geçen sene son dört haftaya girerken şampiyonluk umutları fersiz, cansızdı. Lig bitip playofflar başlayınca dahi genel olarak umusuzluk – daha doğrusu kayıtsızlık – hakimdi. Yönetimden kimse memnun değildi, futbolcular dahil. Taraftar desteğe devam ediyordu ancak bu biraz da alışkanlıktandı. “Şampiyonluk” gibi muhteşem bir kelime bile taraftarda heyecan yaratmıyordu. Çünkü mevcut yönetim anlayışının getirdiği bıkkınlık vardı. İsimler değişse de anlayış değişmiyordu, değişeceğe benzemiyordu da. Bu da hemen herkeste şevksizliğe yol açmıştı desem abartı olmaz. İlla ki puan tablosuna bakıyorduk, eğer kalabilirsek playoffları kovalayacaktık, o Allah’ın emriydi. Yine de… İşte öyle kıpırtısız günlerdi.

Öncelikle takım playoffa son maçlarda kalabildi. Aynı bu sene gibi, can çekişe çekişe gelen bir playoff hakkı. Küme düşme adayı Çankırı’yı evimizde 2-0 ile geçiş; böylelikle ilk yarıdaki utandıran 2-1’lik mağlubiyetin rövanşını da almıştık. Sonra deplasmanda yine küme adaylarından -belalımız- Adıyaman’ı 2-3 yendik. Böylece küme ile tanıştırdık onları, ne de güzel yaptık. Takip eden hafta playoff yolunda rakiplerimizden olan Körfez ile karşılaştık. Emre Hasan Balcı sanki sinyal gönderircesine golünü atıyor, Serdar Topraktepe’li rakibimizden üç değil, altı puan kazanıyorduk. Son hafta gözlerimiz İzmir’de, Altınordu maçında. Şaşkınlık verici şekilde rahat bir galibiyet alıyoruz. Rakibimiz bu sonuçla küme düşüyor. Biz de kaderin bize çizdiği şampiyonluk yoluna koyuluyoruz. Haberimiz var mı başımıza geleceklerden, şevkimiz, hadi geçtim umudumuz var mı?

Playofflara kadro yapısı olarak en zayıf halka olarak katıldık. Sanki herkes bizden iyiydi. Zaten sezon başında iddialı takımlar beyaz grupta toplanmışlardı, genel kanı buydu. “Bu basit gruptan direk çıkamamak bile başarısızlıktır” diye ahkam kesmiştik. Ne gerek var halbuki. Futbol söz konusu olduğunda ahkam kesmemeyi ne zaman öğreneceğiz?

Ve üç mucize maç sonrasında gelen şampiyonluk. Maç bittiğinde ne olduğunu anlayamayan onbinler… Ağlayanlar ağlayanlar ağlayanlar…

İşin garibi geçtiğimiz sene ile bu sene arasında anormal benzerlikler olduğunu düşünüyorum. Kendi kendime “n’oluyoruz yahu!” dedim. Bu seneye bakalım şimdi ve benzerlikleri değerlendirelim süratle:

Son dört hafta, geçen sene gibi küme adaylarıyla oynayacağız. Kim düşecek, kim kalacak karar vereceğiz.

Kadromuz yukarı tarafta mücadele ettiklerimize nispeten zayıf. Zorluk derecesi olarak geçen seneki gibi maçlar olacak.

Olası playoff eşleşmelerinde iddaa oranları aleyhimize olacak.

Takımda önceki seneden kalan kilit oyuncular var, bu psikolojiyi biliyorlar. Takım olarak kenetlenme konusunda sorun yaşamayacaklar. Ercan Albay motivasyonun önemli bir unsuruydu, Mustafa Uğur bu konuda nasıldır, bilemedim. İşte o kısmı tutmuyor. Kaptan Erman, sazı eline almalı!

İç saha performansımız kötü diyoruz ama şu rakamları değerlendirin. İçerdeki iki maçı alırsak geçen seneye epey yaklaşıyoruz. 2011-2012 : 8G / 5B / 3M , 2012-2013 : 5G / 5B / 5M

Geçen seneki gibi yönetim krizi yok ama hoşnutsuzluk devam ediyor. Önder Serin’in belediyeye yönelik demeci beni mutlu etti. Totem için eksik kalan parçalardandı.

Benzerlikler çokça, hatta tedirgin edici şekilde belirgin. En azından ben öyle hissediyorum.

Son olarak bir tahmin, abartılı bir öngörü: Fethiye’yi normal ligde iki maçta da yenmiştik ya, olası playoff eşleşmelerinde finale kalırsak, rakip olarak da Karşıyaka, Çaykur Rize veya Adanaspor A.Ş. gelirse bu iş tamamdır: Kendinizi yakın, şampiyonluk yakın! İlk ikisi zor ihtimal, biri yetişemeyecek, biri direk gidecek. Ama o portakal, fikstürleri zorlu olsa da cezbedici bir şekilde parıl parıl parlayıp duruyor…

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Beşiktaş: 3 - Adana Demirspor: 3

 Demirspor bu; her an her şey mümkün. Oyuncular değişse de hem dibe vurup hem son saniyeye kadar heyecan yaşatmak geleneği değişmiyor.  İstanbul'da İnönü'de 3-0'dan maç çevirmek büyük iş. Takımın gerçek gücünü gösterdiği, belki de sezona merhaba dediğimiz maç oldu... Balotelli beklediğimiz patlamayı yaptı; İstanbul' da olması tesadüf değil. İlk yarıda acemice hatalar, Sinan ve Ferhat'ın dağılması, rakibin dalga dalga gelişini durduramamak can sıktı. Aslında kötü değildik ama rakip çok iyi başladı. İkinci yarı başında 3. Golü de yiyince moraller bozuldu. Ama işte Demirspor bu! Yaptı yapacağını... Rakibin oyuncu değişikliklerini lehimize çevirdik. 60. Dakikadan sonra Vargas ve Balotelli'nin şutları son dakikaya kadar umudu taşıdı. Assombalonga'nın dokunuşuyla 1 puana uzandık. Tebrikler, teşekkürler takım; devamı gelsin... 

Karagümrük: 4 - Adana Demirspor: 0

 Kötü başladığımız lige daha da kötüye giderek devam ediyoruz. Çok net bir yenilgiyle gerçeğin tokatını yedik: Sorun Samet Aybaba'da değildi.  Balotelli'yi kontrol altında tutsun diye gelen İtalyan hoca, 15 günde takımı daha iyi hale getirmek yerine tamamen dağıtmış. Çok kötü bir oyunla farklı bir yenilgi aldık ve umarım bu alınan yanlış kararların geri dönüşü için bir dönüm noktası olur. Bir kişinin keyfiyle takım yönetilmez! 

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ