Ana içeriğe atla

Verilen Aranın Ardından

Milli maç nedeniyle bizim ligimize de ara verildi ve takımımızdan, futboldan uzak kaldık bu hafta sonu. İyi tarafından bakalım; camia krizin durumunu/vehametini anlamamız açısından biraz soluklanmamız iyi oldu. Daha önce söylediğim, "tribündeki bölünmüşlük Demirspor'a zarar verecek" görüşünün arkasındayım. Somut olarak Rize maçındaki gerginlikler bunu açıkça ortaya koydu. Özellikle maraton tribününde, yönetim istifa tepkisini bastırmak için özel olarak oraya yerleştirildiği belli kişiler ortamı terörize etti. Grubun tribün desteği vermemesi ve yönetim istifa çağrısı; kapalının bir bölümünde Ads-Der'in tek başına tezahürat yapması yaşanan ayrımı net biçimde gösterdi. Ads-Der yetkilileri maç sonrasında biz yönetimi değil takımımızı destekliyoruz açıklaması yaptı.

Yönetimin tribünde yaşananlara karşı sessiz kalması da cabası... Birileri gelip Adana Demirspor taraftarına saldırırken, tüm stat yönetim istifa diye inlerken olan bitene karşı takınılan bu tavır, yönetimin basiretsizliğinin göstergesidir. Yönetim, Adana Demirspor'un gerçek sahibi olan taraftarının tavrı ve yaşadıkları hakkında kayıtsız kalamaz. Bu kayıtsızlık akla soru işaretlerini getiriyor: Örneğin, maratonda yaşananlar yönetimin içindeki kimi karanlık isimler tarafından mı organize edildi? Hepimizin bildiği gibi yönetimimiz "militer hareketin" içinden gelmiş isimlere de ev sahipliği yapıyor!

Geçen hafta çeşitli sitelerde çıkan yazılarda bu bölünmüşlüğün verdiği zarara dair tespitler ve bu gerginliğin giderilmesi noktasında çağrılar yapıldı. Bu çağrıları olumlu buluyorum. Tribündeki bölünmüşlüğün giderilmesi için adımlar atılması gerekiyor. Bu adımların ilki, açıkça görüldüğü üzere hiçbir meşruiyeti olmayan, taraftarı bölen ve Demirspor'un asli gücü olan tribününe zarar veren bu yönetimin acilen istifa etmesidir. Kamptaki futbolcuları kaçan, takımı kuran teknik direktörü ligin 1 gün öncesinde istifa eden, para-pul meselelerinde hiçbir somut adımı olmayan bu yönetimin Demirspor'a fayda getirmeyeceği açık.

Ancak yönetimin istifa etmesi mucize yaratmayacak. Aynı isimlerin yeni bir yönetim oluşturmasını da engellemek gerekiyor. Çünkü yıllardır olan bu. Demirspor dönüp dolaşıp aynı isimlerin güdümünde kalan, küçük olsun bizim olsun zihniyetinin bir tezahürü haline geldi. Bizim 3-4 yıldır savunduğumuz ve yazdığımız bu düşüncelerin, şimdi geniş çevrelerde yankı bulması bizi memnun ediyor. Ancak bu sözlerin daha fazla söyleniyor olması henüz gerçekliği değiştirebilmiş değil.

"Yönetim istifa" çağrılarının doğru yönetildiğini, etkili bir şekilde sürdürüldüğünü düşünmüyorum. Sadece yönetim istifa demek, sadece 'Önder Gökoğlu' yönetiminin gidişini ve başka bir ismin gelmesini kurtarıcı gibi göstermek doğru değil. Lig başlamadan önce yeni açıklamalarla sürecin geldiği yeni aşama ortaya konmalıydı. Belki de her maç öncesi bu açıklamalar güncellenmeli.

Öte yandan Rize maçındaki tepkilerin güçlü olsa da etkili olmadığını görüyoruz. Hatta takımı desteklemek/yönetimi desteklemek ekseninde yeni ayrımlar doğuyor. Bu süreci doğru yönetememek, yeni manevralarla savımızı güçlendirmemek durumunda, "takıma zarar veriyorsunuz" eleştirileri ile karşılaşmak mümkün. Hatta bu sesler gittikçe yükseliyor. Bu noktada takımın başarısı, yönetimin başarısı olarak mı algılanacak sorusu akla geliyor. Geçen sezon sonunda takım şampiyon olsa bile kimse bunun Gökoğlu'nun başarısı olduğunu düşünmüyordu. Bence takıma destekle yönetime eleştiri hattını birlikte yürütüp, istifa çağrısını yükseltmek ama takımın başarısının önüne koymamak gerekiyor.

Yönetimin istifa etmesini istemek, bu blogun yazarları için yeni bir durum değil; çünkü mesele Önder, Mehmet, Selahattin sorunu değil, daha derin bir yerlerde. Biz Bekir Çınar'ın bir dönemi hariç neredeyse tüm yönetimlerle mesafeli olduk. Kişisel olarak ben eleştirilerin, taleplerin net bir şekilde iletilmesi için bu mesafenin gerekli olduğunu düşündüm. Yönetime etki etmek, ne sadece yazarak ne de sadece doğrudan temasla oluyor. İkisi arasında bir denge tutturmak gerekli. Bugüne kadar bu dengeyi çok iyi kurduğumuzu söyleyemeyiz. Hem kamuoyu yaratacak hem de kamuoyunun sesini yönetime doğrudan duyuracak kanallara ihtiyaç var.

Verilen aranın ardından, Demirspor tribünlerinin yaz boyunca yaşadığı krizi atlatamadığını, yeni kriz noktaları doğduğunu söylemek mümkün. Bugüne kadarki gücümüz tribünün bütünlüğünden geliyordu. Sahada yenilsek de tribünde yenilmiyorduk. Şimdi yarı sessizlik, yarı tepki, yarı destek- ne olduğu belirsiz bir hatta doğru ilerliyoruz.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Beşiktaş: 3 - Adana Demirspor: 3

 Demirspor bu; her an her şey mümkün. Oyuncular değişse de hem dibe vurup hem son saniyeye kadar heyecan yaşatmak geleneği değişmiyor.  İstanbul'da İnönü'de 3-0'dan maç çevirmek büyük iş. Takımın gerçek gücünü gösterdiği, belki de sezona merhaba dediğimiz maç oldu... Balotelli beklediğimiz patlamayı yaptı; İstanbul' da olması tesadüf değil. İlk yarıda acemice hatalar, Sinan ve Ferhat'ın dağılması, rakibin dalga dalga gelişini durduramamak can sıktı. Aslında kötü değildik ama rakip çok iyi başladı. İkinci yarı başında 3. Golü de yiyince moraller bozuldu. Ama işte Demirspor bu! Yaptı yapacağını... Rakibin oyuncu değişikliklerini lehimize çevirdik. 60. Dakikadan sonra Vargas ve Balotelli'nin şutları son dakikaya kadar umudu taşıdı. Assombalonga'nın dokunuşuyla 1 puana uzandık. Tebrikler, teşekkürler takım; devamı gelsin... 

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ

Karagümrük: 4 - Adana Demirspor: 0

 Kötü başladığımız lige daha da kötüye giderek devam ediyoruz. Çok net bir yenilgiyle gerçeğin tokatını yedik: Sorun Samet Aybaba'da değildi.  Balotelli'yi kontrol altında tutsun diye gelen İtalyan hoca, 15 günde takımı daha iyi hale getirmek yerine tamamen dağıtmış. Çok kötü bir oyunla farklı bir yenilgi aldık ve umarım bu alınan yanlış kararların geri dönüşü için bir dönüm noktası olur. Bir kişinin keyfiyle takım yönetilmez!