Ana içeriğe atla

Muhasebe #1

Normal sezon sona erip, son haftaya rahat bir şekilde girerken, sezonun muhasebesine "durmak" gerek. Belki biraz erken; önümüzde gelecek sezonki konumumuzu belirleyecek ekstra play-off'lar var. Sezonun muhasebesini oradan gelecek sonuca bağlamak istemedim. Nedense, oradan gelecek sonucun pek bir önemi yok diye düşünüyorum. Tabii ki şampiyonluk bizi çok mutlu edecek ama olası bir kötü sonuç da beni kahretmeyecek. Genel bir giriş yaparak, bu noktaya nasıl geldik, sezonda neler öne çıktı; kendi adıma değerlendirmek istiyorum. Daha detaylı ve kronolojik bir analiz geyik1940 hanım'ın kaleminden çıkabilir.

* Sondan başlamak gerekirse, bu yılın en büyük başarısı, gençlerin ilk 11'de yer bulması oldu. Son haftanın kadrosuna baktığımızda, 1992'li Ömer'i, 87'li Sedat'ı, 92'li Mustafa Taşkın'ı, 91'li Ferami'yi görüyoruz. Keza yedeklerde, 91'li Hasan, 93'lü Serdar, ve yine 93'lü İbrahim var. Klasman grubunun başından beri, başta kaleci Ömer olmak üzere, bu isimlerden birkaçı düzenli olarak kadroya girdi ve sahaya çıktı.

Demek ki, gençlerden oluşan bir kadroyla da başarı gelebiliyormuş.

Varsın hatalı gol yesinler, penaltıya sebebiyet versinler, kendi kalelerine gol atsınlar; bu hataları 77'li-78'li bir topçunun yapmasındansa onların yapmasını tercih ederiz.

Umulur ki gelecek senenin kadrosu, yine gençlerle deneyimlerinin iyi bir şekilde dengelendiği ve tüm kategorilerde başarılı olan altyapımızca desteklenir şekilde oluşsun.

Gençlerin kadroya girmelerini teşvik etmek, onlara güven aşılamak, bu konuyu gündemde tutmak noktalarında bu blogun önemli bir katkısı olduğunu da vurgulamak gerek. Tabii ki asıl rol, onlara güvenerek forma veren teknik direktör Hüseyin Özcan ile bu vizyonu sahiplenen başkan Bekir Çınar ve yönetiminde.

* 2009-10 sezonu birkez daha yönetim krizleriyle geçti. Daha önce krizden ve kritikten bahsetmiştim. Bir türlü nerede olduğumuzu, ne yapacağımızı konumlandıramadık; bu aylar süren bir güç kaybına neden oldu. Yine çokça olağanüstü kongre yaptık, isimler havada uçuştu. Sözler söylendi ama eylem yoktu.

Bu yılın en kritik müdahalelerinden birini, kongreler sürecinde Bekir Çınar lehine ağırlığını koyan Şimşekler Grubu yaptı. Bu kriz anında tarafını belli ederek, olaya doğrudan müdahil olarak kongrelerin gidişatını etkilediler.

Taraftar, büyük çoğunuluğu ile, Çınar'ın istifasını kabul etmedi. Öte yandan Çınar'la bu iş olmaz diyenler de az değildi. Sonuçta birçok açıdan başarısız olan bir yönetim ve takım vardı ortada. Peki çözüm neydi? Krizin devamından, süregiden başarısızlıklardan, ve genel olarak Demirspor'un başarısızlığından beslenen bir kesimin olduğu ortadayken, Çınar'a verilen desteği olumlu buluyorum. Aksi durum, parazitlerin beslenmesinden başka birşeye yaramayacaktı. Kaldı ki Çınar, başta bu blog olmak üzere çeşitli eleştirilere ve önerilere kulak veren, taraftarın sesini dinleyen, yenilikçi bir vizyona sahipti.

Öte yandan eski (başarısız) başkanlar, daha yaptıklarının acısı, onlara duyulan güvenin sancısı bitmeden, kurtarıcı gibi ortaya çıktılar. Bizim onlar konusundaki tavrımız en baştan beri belirgin. Geçmiş yazılar kurcalanabilir bunun için. Gökoğlu ve Tuncel soyadları, mümkünse bu kulüple birlikte anılmasın bir daha.

Çınar'ın çeşitli engellemelere ve belki de kendilerine rağmen birkez daha göreve gelmesi, bu görevi taraftarın desteği ile edinmesi, yaşanacak süreci pamuk ipliğine bağlıyordu. Sportif başarısızlık, bu ipin boyna dolanması için yeterli sebepti. Neyse ki genç kadro, Çınar'ı mahçup etmedi. Ama Çınar'ın en büyük eksikliği, sürekli planlanan ama bir türlü gerçekleşemeyen ya da beklenen sonucu vermeyen projelerdi. Bir proje yığınına dönüşen camiada işlerin istikrarlı şekilde ilerlememesinin en büyük nedenlerinden biri de eski yöneticilerin ve başkanların gidişata sürekli müdahale etmeleriydi. Başta Adem Atılgan olmak üzere, "Aytaç Duraksız hiç birşey olmaz"cılar ekibi, camianın kendi dinamikleriyle bir adım ileri gitmesini engellemek için ellerinden geleni yaptılar; taraftar ve grup üzerindeki oyunlarını da eksik etmediler, doğrudan karalama kampanyaları yürüttüler.

Bu süreçte yerel basın her zamanki gibi, süreci olumlu etkileyecek hiçbir şey yapmadı. Tersine, suskunluklarıyla krizi artırdılar. Tabii bunun nedeni açıktı. Tavırlarını göstermeyerek, olası bir yönetim değişikliğinde, her zaman yaptıkları gibi gücün ve güçlünün yanında yer alıp, "padişahım çok yaşa" diyebilmekti.

Aynı basın, transfer yapılması konusundaki baskısıyla, geçmişteki hataların tekrarlanması için bolca çabaladı. Sahaya çıkan gençlere güvensizliklerini dile getirdiler. Takımın transfersiz küme düşeceğini iddia ettiler. Düşer dedikleri takımın geldiği nokta ortada... Yerel basınımızın ileri görüşlülüğü ve analiz gücü de...

İkinci bölüm; yarın...

Yorumlar

İbrahim İlya dedi ki…
projeler konusunda camia olarak şikayetçiyiz ama takımımızın şampiyonluk şansı kovaladığı bugünlerde hiç kimse bilgi vermiyor.Nisan 20 de olacak denildi ma ses seda yok ne basından ne de yönetimden.Ben şahsım adına umutsuzluğa kapılmaya başladım acaba diyorum belediyedeki oyunlara mı kurban gidecek projemiz? Elimde olmadan içimden geçiyor ama cevap yok! Kredi kartı yılan hikayesine döndü hala bankadan haber bekleniliyormuş. Bence 1 saat bile önemli bir an önce kredi kartlarımızı göndersinler. Sezon değerlindermesi yaparken gelecek sezon için de bir kaç tavsiyem olacak iş işten geçmeden sözleşmesi biten futbolcularla mutabakata varılmalı( Ömer Kahveci vs.)Saygılar...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Fenerbahçe: 4 - Adana Demirspor: 2

 Yine hakemin hatalı kararlarının damga vurduğu maçta sezonun ilk yenilgisini aldık. Aleyhimize verilen yanlış penaltı, lehimize önce verilip sonra yanlış ofsayt kararı ile verilmeyen penaltı, rakip oyuncuya gösterilmeyen kartlarla birlikte iyi oynadığımız maçtan puan alamadık. Deplasman takımı gibi oynayarak hızlı hücumlarla ilk yarıda farkı ikiye çıkaran rakibe karşı ev sahibi gibi oynadık; iyi top yaptık, ilk dakikalardaki baskıyı iyi kırdık. İlk yarıda bir gol bulabilsek skor farklı olabilirdi. Yine de 3-0'dan sonra oyundan kopmayıp skoru 3-2'ye getirmek başarıydı. Tek kaleye döndürdüğümüz maç son dakikalardaki kırmızı kart ve 4. golle tamamlandı. Fenerbahçe'nin bu sene iyi yaptığı kolay skor bulma işini, zaten aksayan defansımızla durdurmamız kolay olmadı. Ligin en iyi top oynayan takımını izlemek için tribüne koşan Fenerbahçeliler, müthiş bir deplasman tribünü görerek evlerine döndüler; hafta içi maçta taraftarımız gece 1'e kadar tribünde bekletildi. Hafta içi bir

Altay: 1 - Adana Demirspor: 3

 Ne bir skorla harika bir deplasman galibiyeti! Alt sıramızdaki rakibe geçit vermemek kadar bir yandan da uzun süredir Altay'a karşı devam eden şansızlığımızın kırılması açısından süper! Yıllardır Süper Lig deyince aklımıza gelen son maç/son yenilgi ile hafızamızda yer eden Altay, 1. lig maceramızda canımızı sıkmaya devam etmişti. Geçen sezon iki maçta da yenilmiştik. Galibiyetin bu açılardan da çeşitli anlamları var. Aslında ilk yarıda kopabilecek maç, ikinci yarının başında yenen golle can sıkıcı bir hale geldi ama arka arkaya bulduğumuz iki golle rahatladık. Yunus yine kilidi açan vuruşla üçüncü golüne ulaşırken, Assambalonga ligte 5'ledi; Akintola da geçe sezonki performansını hatırlatan güzel bir vuruşla ikinci golünü attı.  Takım kolay gol yemezse bir şekilde maç içinde toparlamayı başarıyor. Bir kez daha ilk golü attığımız maçta puan aldık. Alttaki takımların yenilmesiyle beraber ligin orta sıralarına daha güvenle tutunmaya başladık. 

Hajduk Split, Strum Graz...ve Livorno

Adana Futbolu kitabında kısaca bahsetmiştik. Adana Demirspor, taa '50'li yıllarda Adana'da Avrupalı takımları misafir etmiş, kendi de eski kıtaya misafir edilmişti. Hajduk Split, Strum Graz, Beogradski bunlardan bir kaçıydı... Hajduk'un uzun süredir gol yememesiyle ünlü kalecisi Beara, Met Ahmet'in şutuyla avlanmıştı. Yine Uluslararası Demiryolları Futbol Şampiyonası için karma ekipler, Adana seyircisinin önünde boy göstermişti. Demirspor da Yugoslavya, Bulgaristan, Almanya, İran ve Suriye gibi ülkelere maçlar yapmaya gitmiş ve orada Türk Futbolu'nu temsilen bulunmuştu. O yıllarda yabancı ekiplerle oynanan maçların ne kadar nadir olduğunu, ulaşım ve iletişim imkanlarının sınırlılığını hayıtlayacak olursak, ne kadar büyük bir işe imza atıldığı daha net ortaya çıkar. Adanaspor'un 1981'de UEFA Kupası'nda oynadığı son maçtan beri, Adana'ya milli takımlar haricinde ilk kez Avrupalı bir ekip geliyor. İtalya Seria A'dan, gönlümüze yakın, Livorno. İ