Topa son dokunan...

"Pele is good, Maradona is better, George BEST"

Futbol dünyasında en yalnız adamın hep kaleciler olduğu söylenir. Bir bakıma doğrudur da. Kaleciler, futbol sahasındaki en tek başına adamlardır. Tabii "Golcüler"den sonra. Golcü futbol sahasında herşeyle mücadele etmek zorundaki adamdır; hem defansla hem kaleciyle, hem kendi arkadaşları ile, hem antrenörle, hem hakemle, hem yöneticiyle hemde taraftarla sürekli mücadele halindedir. Gol atmaz sorun olur, gol atar sorun olur. Gol atıp sevinir sorun olur, sevinmez sorun olur. Her hareketinden mana çıkarılır ancak hiç düşünülmez "O"nun da herkes kadar insan olduğu.

Buraya kadar anlattığım herşey aslında tüm futbolcular için geçerli olan şeylerdir. Geçerliliği olan cümleler olsalar da "taraftar" denen güruh için çok geçerli değildirler. Şöyle ki; taraftar her zaman, uçakla seyahat eden bir "first class" yolcusu gibi davranır, her daim çilekle şampanyayı beraber ister. Ancak bazen taraftara da "çilekle şampanyanın" her zaman bir arada olmadığını hatırlatmak lazım. Bu hatırlatma kendimize bile olsa.

"Olmuyorsa olmuyor" mantığı ile hareket etmek veya konuşmak değil derdim. Tek derdim biraz fazla romantik olmamamızda. George Best gibi oyuncu istiyoruz ancak aynı adamdan Bobby Charlton profesyonelliği istemeye benziyor tavrımız.

"Futbolun James Dean'i" veya uzun siyah saçları, yakışıklılığıyla "Beşinci Beatle" lakablarını alan Best için bu şöhret; kumar, kadınlara olan aşırı tutku ve alkolizm arasında gidip gelmeye başladı. 1970'lerin başından itibaren futbolculuk kariyeri düşüşe geçen Best hakkında kendisinin de zaman zaman dile getirdiği ve yine 1970'lerin başında yaşadığı bir hikâye şu şekilde anlatılır: Lüks otelde kahvaltı servisi için odasına giren garson, George Best'i o seneki dünya güzeliyle yatakta, büyük bir şişe şampanya ve kumardan kazanılmış binlerce pound içinde görür, fakat sorar "Hata neredeydi, George?".

Bir de ben sorayım "Hata neredeydi, arkadaşlar? Yoksa sürekli hata aramasak olmaz mı?" Saygılar...